fietsnet strook koersfietsEnkele drankjes en een korte nacht later. De glazen afgedroogd en de living weer op orde gezet, de verhuisdozen ondersteboven gekeerd op zoek naar geschikte fietskleding voor het voorspelde weer (fris bij de start, later opklaringen) en een bidon (helaas niet gevonden). De achterzakjes gevuld met een suikerwafel en blikje cola (geen bidon, dusja). Helm op en richting de plek van afspraak.

Overjasje te klein, geen reserveband, geen bidon, zadel te laag (snel ondervonden onderweg naar de plek van afspraak). Zo sta ik daar te wachten als een echte amateur. Gelukkig weet de compagnon de route al enkele problemen op te lossen. Het zadel wordt vlotjes op een meer geschikte hoogte gezet en ik leen één van zijn extra bidons. Dat komt goed.

Route plannen: poging 1: we zien wel waar we uitkomen
De route van poging 1 kan je met deze catena workout volgen: zondagsritje

Volgend issue: waar fietsen we heen. Compagnon fietst voor de eerste keer naar het zuiden van Antwerpen. Ik fiets voor de eerste keer. In een ooghoek zien we het water van de Schelde glinsteren dus is de beslissing snel gemaakt: we volgen het water, lekker cruizen op een jaagpad. Niet veel later zitten we op linkeroever, draaien we enkele keren in straatjes die blijkbaar toch niet opnieuw richting het water gaat en vragen we ons af of we heel de voormiddag langs steenwegen gaan blijven rijden. Tot we een veerboot zien, de plannen laten varen en weer naar de juiste kant van het water gaan.

Wonder bij wonder loopt het daar vlotter. Om beurten roepen we rechts, links, rechts, rechtdoor, afhankelijk van welk straatje ons het meest belovend lijkt en niet veel later zitten we op het jaagpad ten noorden van de Rupel. De kilometers rollen onder onze wielen door, er wordt wat bijgepraat, gelachen, de zon schijnt prachtig. Tot we plots beseffen dat we nog andere plannen hadden in de namiddag. Smartphones boven, adres instellen, settings op kortste fietsroute, om als afsluiter weer via steenwegen richting Antwerpen te rijden.

Route plannen: poging 2: via een strookje fietsknooppunten op het kader
De route van poging 2 kan je met deze catena workout volgen: avondrit

Dat eerste zondagsritje deed naar meer smaken, met als gevolg volgende sms conversatie, inclusief typfouten met broer (op wiens fiets ik heb getest of een racefiets iets voor mij was):

  • ik: Is u fiets in Wilrijk? Kunnen we een klein toerke doen na u stage ‘s avonds.
  • Broer: ah ne fiets gekocht? Papa brengt fiets. Morge rijde?
  • ik: Ok. Half 8 op de hoek van ons straat?
  • Broer: das goed, wel rekening houden da we maar anderhalf uur hebbe voor t donker is
  • ik: Toerke van 40 km?
  • Broer: s goed! Gij plant de weg 😉

Resultaat: na heel wat stukjes steenweg zondag, en zonder enige terreinkennis zat ik opgescheept met de taak om de route uit te denken. Fietsnet.be bleek de redding (dat dacht ik toch). Netjes wegblijven van de stukjes geel (onverhard) en blauw (kasseistrook) en alles zou vlot bereidbaar moeten zijn. Waar er toch een stukje onverhard op de route lag bestudeerde ik de kaart om te zien of ik het kon ontwijken en voor de rest van de tocht plakte ik een strookje op het frame.

Situatie vlak voor vertrek: Broer smst dat hij er toch niet bij kan zijn, hij moet iemands arm er weer aanzetten. Bijna een bizar excuus. Ik dus alleen op pad, ondertussen voorzien van 2 bidons, reserve band, bandenlichters, pomp, lichtjes en een banaan (dank Jan voor de tips). De eerste 10 km gaan vlot, bekend terrein, tot ik één klein knooppuntbordje mis. Om niet uit mijn ritme te geraken denk ik even na welke herkenningspunten nog op de route liggen en laat de weg onder me door rollen richting het tunneleke. Een geslaagde poging want vlak ervoor zie ik terug een bordje en denk ik weer op het juiste pad te zijn. Euforie van korte duur, want vlak na het tunneleke alweer geen spoor van een bordje. Dan maar verder op algemeen richtingsgevoel en herkenningspunten?

Via een korte omweg doorheen Hoboken en het Kiel (net op tijd door dat ik beter niet de Sint Bernardsesteenweg volg tot in Antwerpen) kom ik plots weer een bordje tegen aan de kant van de weg. Mijn richtingsgevoel laat me grotendeels toch niet in de steek. Die extra meters waren geen probleem, liever dat dan steeds te moeten stoppen, optrekken, zoeken, … Weer op de route gaat het vlot vooruit, heerlijke afgescheiden fietspaden, kleine weggetjes, kortom lekker fietsen.

Een blik richting de zon vlak boven de horizon herinnert me er aan dat het snel donker kan worden. Die schatting dat ik anderhalf uur voldoende licht zou hebben was toch wat optimistisch. Gelukkig dat ik enkele knooppunten kan afsnijden en iets sneller in de omgeving van thuis kan zijn voor een lokale ronde om toch nog te genieten van de laatste zonnestralen.

Route plannen: conclusie

Beide tactieken hadden hun charmes. Het avontuurlijke van spontaan een baantje in te slaan en te zien waar je uitkomt of de heerlijke fietspaden van het fietsknooppuntennetwerk. Helaas ook beiden hun nadelen: naar huis via de steenweg of makkelijk te missen bordjes en soms onverwacht een stukje onverhard. De lokale ronde van ongeveer 8km is wel handig. Niet te ver van huis, vertrouwde wegen, lekker doorfietsen.

Ondertussen zoek ik verder naar de ideale trainingstochtjes in de zuidrand van Antwerpen, maar zonder fietsgps om routes op te laden is dit vooral toch trial and error. Tenzij iemand tips heeft?

Dit artikel verscheen origineel als deel van mijn serie ‘een beginneling’ op catenacycling.com.

React!