Het woonbeleid in Vlaanderen kampt met heel wat dilemma’s. Dilemma’s waar al veel is over gepalaverd (zie ‘Het nieuwe wonen’ van Mieke Vogels), maar waar nog niet veel aan wordt gedaan. Dagelijks worden nieuwe uitbreidingsgebieden aangesneden terwijl men roept dat de gronden bijna op zijn. Geïnteresseerd in oplossingen trok ik dan ook vorige week richting Antwerpen voor een info-avond rond cohousing. Om het wat kort door de bocht samen te vatten: samen een buurt uitbouwen waar je ook bewust met je buren omgaat door zaken gemeenschappelijk aan te pakken.

Is cohousing iets nieuws? Moeten we heel ons gedrag omgooien om toch maar de woning van onze dromen te vinden? Ik denk het niet. Na een toch uitgebreide voorstelling kon ik weinig verschillen merken met het woonerf waar mijn ouders wonen. 15 huizen, een toffe buurt, met als enigste verschil dat er bij cohousing een gemeenschappelijk paviljoen is en een gemeenschappelijke tuin. De buurtwerking 2.0 als het ware, waar de bewoners zelf kiezen voor de interactie. Waar vroeger de mensen zelf naar interactie zochten, moet nu de ruimtelijke ordening deze taak overnemen.

schets van een cohousing project

De uitdagingen voor cohousing zullen in de stad liggen. Het concept heeft al bewezen dat het tegemoet kan komen aan het vraagstuk van de onmogelijke verkaveling, waarbij het de verloren ruimte tussen de lintbebouwing opvult (bv cohousing Vlinderhoute). Maar kan het ook aarden in de stad? Een stad is immers vluchtiger, elke bewoner kan elke dag opnieuw weer kiezen voor andere engagementen en komt dagelijks met andere uitdagingen in aanraking. Contacten zijn er vluchtiger, korter.

Al deze uitdagingen resulteren in het feit dat cohousing in de stad juist voor een enorme meerwaarde kan zorgen en een doeltreffend middel kan zijn tegen de vervreemding in de buurt. Maar daarvoor moet het eerst nog afrekenen met een aantal vooroordelen. Als eerste associatie komt al snel het beeld van de commune naar boven, of zelfs het stempel sekte. Er is dus nood aan eenduidigheid. Kunnen we dan afspreken dat we vanaf nu cohousing dopen met de naam het woonerf 2.0 wanneer we politici en buurtbewoners proberen te overtuigen van de nood aan deze woonvorm?


Meer info

3 thoughts on “Cohousing in de stad en het woonerf 2.0”

  1. Leuk artikel, Thijs. Woonerf 2.0 is geen slechte omschrijving, maar cohousing is internationaal een heel eenduidig concept, zowel voor bewoners, architecten, beleidsmensen. Stilaan ook in Vlaanderen. Grtn Gust (Coho Vinderhoute)

React!