Studentenraden vinden minder eenvoudig vrijwilligers. Het dagelijks leven van de millenial zit al best volgepropt en daarnaast ook nog eens tijd vrij maken voor vertegenwoordigingswerk is vaak té veel. Na een kosten-baten analyse is de keuze snel gemaakt. Er zijn betere zaken om je voor in te zetten, want een jaar studentenvertegenwoordiging kost je al snel een hap uit de portefeuille, mogelijk wat vrienden en aardig wat gezonde slaap. Ik was dan ook aangenaam verrast om een nieuw fris idee te lezen in de Veto: “Maar ik zou mij bijvoorbeeld wel kunnen vinden in een kaart om gratis te kunnen eten in de Alma” aldus Jannes Motmans.

Wat me nog het meeste stoort in dit debat, en zowel Jannes als Bart maken zich hieraan schuldig, is de vrees voor studenten met de verkeerde motieven en de twijfel die wordt gecreëerd door het afwegen van vrijwilligerswerk ten opzichte van elkaar. We weten op dit moment haast niets over studenten en de tijd die ze in hun engagementen investeren. Misschien zitten ze enkel elke vrijdag zich gezellig zat te drinken na een eindeloze, maar toch nutteloze massavergadering. Er zijn verschillen tussen een mandaat bij Alma en een zitje in de Onderwijsraad, laten we daar niet om liegen. Er is een verschil tussen groepsleider zijn van de jeugdvereniging in je dorp en één keer per week tappen in de fakbar. Onder het moto ‘meten is weten’ roep ik dan ook LOKO op om te gaan kijken wat nu juist de verschillen in tijdsbesteding bij vrijwilligers zijn om zo naar een optimale oplossing te komen, afhankelijk van de aard van vrijwilligerswerk. Moeten studenten betaald worden voor hun bestuurs- en vertegenwoordigingswerk? Neen, maar ze moeten wel voldoende ondersteund worden, zowel op finaniceel als organisatorisch vlak.

Vorig jaar probeerden we, met een aanpassing van het statuut in het onderwijs- en examenregelement, een stap in de goede richting te zetten. Geef actieve studenten- vertegenwoordigers de mogelijkheid om de flexibilisering ten volle te benutten. Laat hen feedbackmomenten zelf inplannen in plaats van zich te moeten richten naar het vaste vragenuurtje, maar durf ook aan de andere zijde als instelling je vergadermomenten beter kiezen en tijdig documenten beschikbaar te stellen voor de voorbereiding. Eén drempel minder. Een heikel punt in dit nieuwe statuut, was dan ook de vraag naar de rechthebbenden. In tegenstelling tot topsporters is er immers geen duidelijk criterium voor de top-geëngageerden. Durf dus in de engagementmeting verder te gaan dan enkel de LOKO-mandataris en tracht een groep te verzamelen met ook maatschappelijk vrijwilligers, politiek actieve studenten, (groeps)leiders uit de jeugdbeweging,… kortom elke student die zich inzet voor de maatschappij. Zoek naar drempels en naar objectieve tijdsbesteding.

En om nog even kort te reageren op de uitspraak in Veto: Gratis eten in Alma is één oplossing, een gezonde keuken op LOKO waar een stafmedewerker eten serveert voor de studentenvertegenwoordigers een andere. De sociale interactie die hierdoor ontstaat en de snellere realisatie van het tweede doen me alvast watertanden. Ik hoop dan ook dat binnenkort lekkere geuren uit de ‘s meiersstraat 5 opstijgen en dat deze studenten lekker maakt voor een taak als vertegenwoordiger.




Thijs Van den Brande was in een vorig leven nog zelf studentenvertegenwoordiger die zijn dagen moeilijk gepland kreeg en redelijk wat spaargeld richting traktaties en ongezond fastfood zag vliegen. Nu kijkt hij van aan de zijlijn hoe er haast niets veranderd is en nieuwe vertegenwoordigers vol moed de te grote berg werk te lijf gaan.

React!